Te trzy słowa opisują różne poziomy szczegółowości i różne pytania. Model szkieletowy pyta „co idzie gdzie?” Makieta pyta: „Jak to wygląda?” Prototyp pyta „czy to działa na ludzi?”
Modele szkieletowe wykorzystują proste kształty i tekst zastępczy, aby pokazać układ, hierarchię i zawartość. Można je szybko zrobić i szybko wyrzucić, i właśnie dlatego są przydatne: możesz poznać wiele struktur, zanim zdecydujesz się na jedną.
Makiety dodają prawdziwy projekt wizualny: kolor, typografię, obrazy i komponenty. Są dobre w uzgadnianiu wyglądu z interesariuszami i przekazywaniu informacji, ale nie mogą pokazać, jak cokolwiek się zachowuje.
Prototypy dodają interakcję. Prototyp o niskiej wierności może łączyć ze sobą modele szkieletowe w celu przetestowania przepływu. Prototyp o wysokiej wierności wygląda i zachowuje się podobnie do produktu końcowego, ze stanami, przejściami, a czasem rzeczywistymi danymi, dzięki czemu można przeprowadzić testy użyteczności, które ujawnią rzeczywiste problemy.
Luka po prototypie to przekazanie: programiści zwykle przebudowują to, co pokazuje prototyp. W przypadku komponentów interaktywnych opracowany przez nas ExodeUI wypełnia tę lukę, czyniąc sam plik interaktywny elementem dostarczanym w aplikacji.